Verhuisbericht

Dit weblog wordt niet langer bijgehouden. Ik ga verder op artyfarty.web-log.nl.

Ik krijg vragen naar het waarom van mijn besluit om met de Fotoacademie te stoppen. Formeel ben ik overigens niet gestopt, maar heb ik mijn opleiding voor onbepaalde tijd onderbroken – ik zou de draad weer kunnen oppakken, al acht ik de kans daarop niet groot, gezien de bedenkingen die ik bij de Foac heb.

.

Hoewel ik er geen enkele behoefte aan heb om de Fotoacademie af te branden – er zitten zeker goede elementen in de opleiding – wil ik op verzoek toch een aantal zaken aanstippen dat mij tot mijn besluit heeft gebracht. Een deel daarvan is particulier, en ander deel meer generiek en principieel.

.

1. Tijd

De studie kost aanzienlijk meer tijd dan er voor staat. Dat geldt niet alleen voor mij – het is iets dat ik van alle medestudenten hoor. Ik volg de dagopleiding (een wat verwarrende naam), die inhoudt dat je één dag per week lessen hebt. Naast de ene contactdag per week, zou de opleiding nog eens 1½ à 2 dagen in de week vergen aan zelfstudie en het uitvoeren van opdrachten. De praktijk is evenwel dat je het niet redt in die tijd, zeker omdat een groot aantal opdrachten haast per definitie een- of meerdere malen wordt afgekeurd. Ik kan/wil geen extra tijd beschikbaar maken, dus dat wringt. Dat zou eventueel te ondervangen zijn door te switchen naar de dagdeel-/avond-opleiding, maar ook daar wordt geklaagd over de grote tijdsbelasting.

.

2. Curriculum en onderwijsfilosofie

De opbouw van de opleiding zit – voor zover ik dat na één jaar kan beoordelen – redelijk goed in elkaar. Vooral in het eerste semester zijn de lessen ook nog wel behoorlijk inhoudelijk en steek je er wat van op. Maar in de tweede helft van het jaar, is het met de inhoud al heel mager gesteld. Afgezien van het werken met de technische camera, is er aan kennisoverdracht weinig tot niets gedaan, en bestonden de lessen slechts aan het bespreken van de opdrachten. De onderwijsmethode kwam er – kort door de bocht gezegd – op neer dat je aan het begin van het semester een zwik opdrachten kreeg uitgereikt met een korte toelichting, en hup, veel succes ermee. Bij het bespreken worden dan vervolgens de resultaten waar je mee aankomt van tafel geveegd. Natuurlijk begrijp ik dat je het meeste leert van het zelf doen en van het kijken naar je eigen foto’s en die van medestudenten, en dat het tonen van voorbeelden epigonisme in de hand kan werken, maar de Foac-methode vind ik wel erg gemakzuchtig.

.

3. Didactische vaardigheden docenten

Ik kan alleen oordelen over de twee docenten die onze groep had. Beiden zijn professionele fotografen, en in hun vak zonder twijfel uitstekend. Maar dat maakt iemand nog niet tot een goede docent. Daar zijn andere vaardigheden voor nodig. De ene docent was behoorlijk goed in staat om kennis over te brengen, en een goede motivator. Maar ze was chaotisch en schoot tekort in het geven van feedback op gepresenteerde foto’s, zowel door de lompe wijze waarop ze soms foto’s van tafel veegde, als door het onvermogen te beargumenteren waarom foto’s wel of niet goed zouden zijn. De andere docent was volkomen incapabel, omdat hij te verlegen en onzeker was om überhaupt iets tegen een groep(je) studenten te zeggen. Daardoor was hij totaal niet in staat om zijn grote kennis van m.n. studio- en productfotografie over te brengen. Ik verwijt het beide docenten niet. Beiden zijn ook ongelooflijk lief en aardig. Maar de directie van de Fotoacademie valt wel een verwijt te maken over het aanname- en selectiebeleid en vooral het niet bieden van de noodzakelijke begeleiding en didactische handvatten.

.

4. Mentoren

Het systeem van docenten die de lessen verzorgen en mentoren aan wie je buiten de lessen advies kan vragen of aan wie je je werk kan voorleggen, lijkt op papier zinvol maar werkt in de praktijk niet. Enerzijds schieten in mij ervaring de mentoren tekort in het begeleiden (b.v. tijdens studio shoots) en anderzijds staan hun beoordelingen van je werk soms diametraal tegenover die van je docent. Wat de een goed vindt, keurt de ander af – en omgekeerd. Dat schiet dus niet op.

.

5. Praktische zaken

Een aantal praktische zaken is slecht geregeld. Neem de website van de Fotoacademie: het ziet er fraai uit, maar erg informatief is het niet. Hoe de opleiding precies in elkaar steekt, kom je niet te weten. Als je bij andere opleidingsinstituten kijkt, bv. SKVR Beeldfabriek of Statief zie je hoe het ook kan. Ook maakt de Foac haar claim niet waar dat je 6 dagen en 5 avonden per week in de studio terecht kan en mentorbegeleiding kan krijgen. Door een gebrek aan mentoren (of is het kostenbesparing?) lukte dat in Groningen niet. Sowieso is de academie in de zomer 3 maanden (!) gesloten (afgezien van 2 ‘terugkomdagen’ en 1 dag voor herbeoordelingen). In de winter sluiten ze de tent voor een maand. Totaal dus 4 maanden, een compleet kwartaal. Al die tijd kan je niet in de studio terecht, is er geen mentorbegeleiding en kan je geen apparatuur lenen. Dat laatste is toch al problematisch: voordat je bepaalde apparatuur mag lenen of in de studio gebruiken (b.v. studioflitsers of de TC) moet je eerst een toets doen bij een mentor (hoewel je docent uitstekend kan beoordelen of je terzakekundig met de desbetreffende apparatuur omgaat). Maar als je aan een mentor vraagt of je de toets kan doen, dan krijg je te horen dat zulks pas kan als je door de coördinator daartoe bent uitgenodigd. Zo’n uitnodiging heb ik het hele jaar niet gezien.

De apparatuur die de Foac beschikbaar heeft, laat te wensen over. Er is geen doka (donkere kamer), zodat je niet kunt leren hoe je (analoge) film moet ontwikkelen en/of afdrukken. De aanwezige filmscanner is van matige kwaliteit. Er zijn nauwelijks fototijdschriften aanwezig. Je zou verwachten dat de Foac een abonnement heeft op bladen als Focus, Pf, GUP, maar dat kan er blijkbaar niet van af. Wel ligt er op de leestafel een stapel oude tijdschriften (uit de periode 1996-2002 en meer mode- dan fotobladen).

Het uitgereikte studiemateriaal is slecht geschreven, onaantrekkelijk vormgeven (het lijkt bijna gestencild, zo slecht zijn de fotokopieën) en ernstig verouderd (in enkele syllabi wordt nog gesproken over producten die x guldens kosten). Het geheel wordt gepresenteerd in een grauwe klapper. Die zou dienen om gemakkelijk updates te kunnen invoegen, maar die worden dus niet geproduceerd. Het totaal aan syllabi en uitgereikte opdrachten is gedurende een studiejaar net teveel om in één klapper te passen. Maar desgevraag kan/wil/mag de administratie geen extra klapper uitreiken. Bij een cursusprijs van bijna 6000 euro per jaar kan dat er natuurlijk ook niet van af.

.

6. Prijs/kwaliteit

Dat brengt me op de prijs/kwaliteit-verhouding. De Foac is veruit de duurste opleiding in Nederland: de voltijdopleiding kost een slordige 11.000 euro, de dagopleiding zo’n 6.000 euro. De Fotoacademie justificeert dat door te claimen de beste te zijn. Ik betwijfel dat op grond van bovenstaande inmiddels in hoge mate. De kwaliteit kan wellicht ook worden afgemeten aan het ‘slagingspercentage’. Wel, dat houdt voor onze groep niet over. Van de zes studenten die in september 2008 begonnen (of vijf als je een ‘zittenblijver’ die er met de pet naar gooide niet meetelt), was er in juni maar één die (met de hakken zeer krap over de sloot, en een berg aan aanvullende taken) net overging naar het tweede jaar. De overige vier haalden het eerste jaar niet. Eén van hen was ik. Ik liet het in het tweede semester al helemaal lopen en ben niet eens opgegaan voor de eindbeoordeling. Van de drie anderen zakte er één net, en twee dik. Dat geeft te denken over ofwel de kwaliteit van opleiding en begeleiding, ofwel het aannamebeleid.

Andere opleidingen (b.v. Fotovakschool, Photo Wise) kosten aanzienlijk minder (ongeveer de helft). De prijs van de Foac blijft ook fors stijgen. De nota voor het studiejaar 2009-2010 (die al in maart in de brievenbus viel) bedroeg maar liefst 5.900 euro, een stijging van 4 procent t.o.v. het jaar ervoor. Het komt me voor dat de inflatie dit jaar toch aanzienlijk minder bedroeg dan deze stijging van het lesgeld. En als je niet voor 30 april betaalde, zou het lesgeld oplopen tot 6100 euro (bij betaling voor 1 juli) en zelfs 6300 euro (bij betaling voor 1 september). Dat zijn nog eens woekerrentes.

.

Dus ik ben zwaar teleurgesteld in de Fotoacademie en heb er spijt van dat ik aan de opleiding ben begonnen? Nee, zeker niet. Ik heb er – ondanks de geschetste tekortkomingen – veel geleerd, en mijn fotografie is naar een hoger plan gegaan. Ik zal ook zeker zaken missen: de geweldige atmosfeer (ik voelde me daar onmiddellijk thuis), de contacten met medestudenten, de gedeelde interesse van iedereen in fotografie, de zonder uitzondering aardige mensen die er studeren en werken.

.

Zou ik anderen adviseren om de opleiding te gaan volgen? Nee, ik kan de Fotoacademie bepaald niet recommanderen. Uiteraard moet iedereen zijn eigen afweging maken, maar ik vind de opleiding tekort schieten, zeker in relatie tot het hoge lesgeld. De academie afficheert zich als top-of-the-bill maar ik vind dat ze dat geenszins waarmaken. Het heeft iets van ‘veel geschreeuw, weinig wol’ – een beetje een lege huls. Zou iemand mij om advies vragen, dan zou ik aanraden (in ieder geval ook) naar andere opleidingen te kijken, variërend van de aloude Fotovakschool, tot Statief of Photo Wise, dan wel de reguliere kunstacademies met een richting Fotografie.

.

Zie hier hoe een andere student (die ik verder niet ken) de Fotoacademie heeft ervaren, en kijk dan m.n. ook eens naar de meest recente reactie op dat bericht.

.

Eén voordeel heeft de Foac in ieder geval wel t.o.v. alle andere foto-opleidingen: er is een vestiging in Groningen, op 20 minuten fietsen vanaf mijn huis

Na één jaar Fotoacademie heb ik besloten om als autodidact verder te gaan. In maart – toen de factuur voor het tweede studiejaar al in de bus viel – wist ik dat ik niet verder zou gaan. De tweede helft van het eerste studiejaar heb ik dan ook grotendeels laten lopen – een aantal opdrachten stond me sterk tegen (m.n. de opdracht Portfolio), en de motivatie om er nog wat van te maken was geheel weg.

Tijdens een van de laatste lessen presenteerden mijn studiegenoten – die deze opgave wel hadden gemaakt – de al genoemde opdracht Portfolio, die uit zes deelopdrachten bestaat, en een aantal emoties moet verbeelden in combinatie met een zelf gekozen overall abstract thema. Vrijwel iedereen beet op deze opdracht zijn tanden stuk. Ik niet. Ik ben er niet eens aan begonnen.

Het eindresultaat van de opdracht moest op originele wijze worden gepresenteerd aan de groep. Medestudent Maarten – overigens de enige van mijn groep die het eerste jaar zou halen, zij het met de hakken wel akelig krap over de sloot – was zo gefrusteerd door de opdracht dat zijn presentatie het verzoek aan ons inhield om zijn afgekeurde foto’s ritueel te verscheuren. Het leverde het volgende, wat mij betreft symbolische beeld op:

Over mijn afwegingen de opleiding te beëindigen later misschien meer. Kort en goed: no value for money. Het uitgespaarde geld kan ik in ieder geval nu besteden aan nieuwe equipment. Stiekem kijk ik al verlekkerd naar de Nikon D700, maar ik moet nog even geduld hebben – in augustus wordt de aankondiging verwacht van de D700x of de D800.

Aan mezelf nu de taak om me verder te verbeteren en te leren zonder de stok achter de deur van Foac-opdrachten.

In Londen wordt vandaag de 150ste verjaardag gevierd van de Big Ben. Op 11 juli 1859 werd de grote klok in de toren van het parlementsgebouw voor het eerste geluid.

De laatste tijd voor m’n werk druk bezig geweest met de communicatie over een kunstwerk t.g.v. de ontdekking 50 jaar geleden van het grote gasveld bij Slochteren. Het werk, dat gemaakt is door kunstenaar Marc Ruygrok en Het Slochter Molecule heet, is een geschenk van de gasbedrijven NAM, Gasunie en GasTerra aan de gemeente Slochteren. Het stelt een methaanmolecuul (CH4) voor, het hoofdbestanddeel van aardgas, en bestaat uit vijf bollen van elk tweeënhalve meter doorsnee.

Bijzonder is dat het werk in de middenberm van de A7 – ter hoogte van de afslag Hoogezand/Slochteren – is geplaatst. Het is het eerste kunstwerk in de middenberm van een snelweg in Nederland.

Het monument is afgelopen dinsdag door koningin Beatrix onthuld. Ik was namens mijn opdrachtgever – die aan de wieg heeft gestaan van de totsandkoming van het kunstwerk – als fotograaf geaccrediteerd en kon daardoor bij de onthulling, die verder voor slechts een handjevol hoogwaardigheidsbekleders toegankelijk was, aanwezig zijn.

De onthulling door Hare Majesteit bestond uit het weghalen van een laken dat over een tijdelijk bord met afbeeldingen van de gaswinning was gehangen. Enigszins knullig, maar een echte onthulling van het reusachtige molecuul zelf was niet mogelijk.

Koningin Beatrix, geflankeerd door NAM-directeur Roelf Venhuizen (links) en kunstenaar Marc Ruygrok, vlak voordat ze het bord zal onthullen.

Het gezelschap bij het kunstwerk; v.l.n.r.: Roelf Venhuizen, minister van Economische Zaken Maria van der Hoeven, koningin Beatrix, Marc Ruygrok, CdK Max van den Berg en burgemeester Cees Verstegen van Slochteren.

Vorige week dinsdag werd het kunstwerk in delen vanuit Berlijn aangevoerd en geïnstalleerd. Ook daar maakte ik foto’s van, waaronder deze:

Afgelopen vrijdag, 12 juni, stond die als spread – over 2 volle pagina’s dus – afgedrukt in Cobouw, het dagblad voor de bouwsector:

UPDATE 20/6:

Ik ontving inmiddels ook het blad re.Public (zie reactie Bob), waarin ook een van de foto’s die ik tijdens de plaatsing van het monument maakte als spread is afgedrukt:

(origineel)

re.Public, 19 juni 2009, p 6-7

Een van de opdrachten in de tweede helft van het eerste jaar van de Fotoacademie is het maken van een foto met een film noir uitstraling. De opname moet met de TC op zwart-wit negatieffilm worden gemaakt. Ik deed de opdracht samen met medestudenten Merel en Jan.

We zetten de TC op op een plat dak achter de academie, en maakten een setting op de brandtrappen. Merel poseerde als femme fatale en een of andere louche figuur figureerde als louche figuur. De studioflitser zorgde voor lekker hard licht en een groot contrast (met slagschaduw van de hoed op de muur).

En dit was de set…

… met op de voorgrond Jan. De set-foto is door een mentor van de Fotoacademie gemaakt (ik zal geen namen noemen), en ja, dan kijg je dat: zwaar onderbelicht, vandaar de ruis die zelfs met noise ninja niet goed was weg te krijgen…

Onlangs zijn we tijdens de les met de TC (technische camera) op pad geweest om gebouwen te fotograferen. Een van de grote voordelen van de TC is dat je perspectief kan corrigeren door het kantelen van de achterwand.

Waar we eerder de Avedon-achtige straatportretten op zwart-wit film schoten (Kodak Tri-X) – best mooi en scherp overigens – maakten we de architectuur-opnames op kleurendia (Fuji Provia), en toen ik de ontwikkelde (grootformaat) dia’s op de lichtbak zag: wow, wat prachtig!!! Wat een ongeëvenaarde scherpte en detail. Ik vond voorheen middenformaat dia al geweldig, maar 4×5" slaat alles.

Helaas blijft er ingescand via de (matige) scanner op de Fotoacademie (waarvan ook de ICE-software die krasjes en stof moet elimineren niet goed lijkt te werken) nog maar weinig van die fabuleuze scherpte over. En verkleind naar web-formaat is er helemaal weinig meer van te zien.

Gebouwen van Agentschap Telecom en Groninger Archieven, hoek Emmasingel en Emmaviaduct, Groningen.

KPN-gebouw bij Emmaviaduct, Groningen

In het vorige bericht over de Avedon foto’s die we maakten met de TC meldde ik al dat de meeste opnames door een fout bij de ontwikkelcentrale waren mislukt.

Om administratieve redenen had ik echter van de ‘slachtoffers’ foto’s gemaakt met mijn compact camera. Geen Avedon, maar het leverde toch ook een aantal aardige portretten op.

dhr. M.G. te G.                                         Mik A. te G.

dhr. G. met hond M. te G.                     dhr. R.A. te G.

kunsthandelaar C.H. te G.                    mevr. A.N. te Z.

Enige weken geleden zijn we tijdens een les aan de Fotoacademie met de technische camera (TC) naar buiten gegaan met als opdracht om voorbijgangers op straat te vragen voor ons te poseren en foto’s te maken à la Richard Avedon. Dat betekent o.a. dat de modellen tegen een volledig witte achtergrond worden gezet (we hadden een laken gespannen tegen een muur van de Aa-kerk in Groningen), en dat de gezichten tamelijk middengrijs blijven qua belichting.

Leuk om te doen en opvallend hoeveel mensen bereid zijn om voor de camera te gaan staan als ze op straat worden aangesproken. Helaas is er bij het ontwikkelen van de belichte films in het laboratorium iets misgegaan (waarschijnlijk is het doosje opengegaan terwijl het licht nog aan was – het laboratorium ontkent in alle toonaarden dat de fout daar is gemaakt, en claimt dat we het zelf wel zullen hebben veroorzaakt). Hoe dan ook, van de tien belichte films, zijn er maar een stuk of 2 enigszins te redden geweest (met een boel photoshoppen).

De meest geslaagde (of minst mislukte) is deze:

Model is de in Groningen wonende en werkende Duitse kunstenaar Mik A., die het een prachtige foto vond, omdat het naar de randen toe vervagende beeld sterk aansluit bij zijn stijl van schilderen. Reines Zufall, natuurlijk, maar zo zie je dat iets dat mislukt toevallig goed kan uitpakken.

Bij de heer G. uit Groningen viel het effect wat minder gunstig uit. Dit is wat ik er nog van kon maken met behulp van een boel laagmaskers in photoshop.

Gelukkig had ik om administratieve redenen iedereen ook met een simpele compact camera vastgelegd, zodat we alle modellen toch de beloofde foto konden toesturen.

Overigens is de succesvolle en prachtige Avedon expositie in het Foam in Amsterdam gisteren afgelopen. Wie er niet is geweest, heeft echt wat gemist.

Nee, gewoon een detailopname van een patroon op het strand van Schiermonnikoog.